Şair ve ressam dostum Mahir İrfan Benli anısına (şiir)

bu kent delirmiş olmalı

bu kent beni çıldırttı, yazmak için kaçtım uzaklara

şehrin, tüm kirliliklerinden öteye, doğaya teslimim

oysa ben, göçkün-korunaklı, sırdaş sevi neferiyim

yalın, suskun, korkak, panik, cesur ve ölümsüzdü

yakınmadan, korku duvarını yıkıp, erdemlice diren

özgürlüğü, sevgiyi ve aşkı kuşanmak var, yeniden

kimsesiz zamanda ve yalnız-zor yolda ak dervişiz

kalben bağlıyız o yer çekimi ipine, dağda-bayırda

karanlık-dipsiz kuyuda, devasa derin bir çukurda

çağrısız-çaresiz konuğuyuz denizin, yüklü başak

gün, günaydın dediğinde, kar suyundan çay içtik

güneş banyosu yaparken, zamansız aşka geldik

müstehcen gecenin açılımı, zambak beyazı yüzü

ve ıslak-titrek dudak izi, bizi çağırıyordu, isterikti

ve sessiz-bu ürkütücü an, bencillikti, kara delikti

yitik zamanda, bitik kentin ilk sırrı azaldı ve sustu

her iç çekişte-aşkla dirilen her dokunuş, git geldi

göz kapakları, göğe açılan-mavi bakışına engeldi

izmit’te yanan köşkün, yıkık kalbin, depremzedesi

duvar resminde canlanan fırça darbesi-vampir dişi

eline sıktığın ilk kurşun-doru beygirin çiftesi-nal işi

bu kent delirmiş olmalı, mahirdi-kara benli irfandı

değirmendere kurudu ve kıvırcık saçları, ak undu

su yandı, şiirle yıkandı-sevdada arındı ‘ah’ sundu.

dursun özden

www.dursunozden.com.tr

Cevapla

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Required fields are marked *

*

shared on wplocker.com