gönenli seyfettin
ılıca, şifa kaynağı, sıcak su şehri gönen
yarım kalan, yitik sevdayı, oya gibi ören
karalar çiftliğinde, yüksek ökçeli sosyete
rüzgara “sevin” dedi o ses-yankılı harem
içinden billur bir dere akan, uzaktaki köy
gelinlik kızların saçları salkım söğüt, toy
ve gönlü serçe kuşu, sevdası gümüş dal
görünmeyen, şakıyan bülbül öğüdü, say
dil bayrağı alı-arı, asırlık çınar, öykü feri
“beni kendi zamanıma götürün” tez, seri
troya-bergama-gönen üçgeninde-dış açı
koçbayır’dan aşağı, dereköy’den yukarı
değirmenci suriye ana, gaybular’a bakar
ekşidere, babayaka, alacaoluk burcu kar
atları at değil küheylan; son koşu rahvan
gençlik pınarı yar, acısu kaz dağı’na akar
keramet, varsıl olmak değil, sevgimiz sebil
daha otuz beşinde, kadavrada ölmek, sefil
bereketli topraklarda alın teri, kadın emeği
şiirin yol öyküsü bu sevda, ulu dirilişe kefil
ah! kirli-uyuz kimdi, kimin elinde o kaçağı?
ey! kimin belinde kama-yalnız efe kuşağı?
“ama kime kulak verirsen, o olursun” dedi
gönenli seyfettin, başladı aydınlanma çağı
dursun özden
6 mart 2020
www.dursunozden.com.tr