Atatürk ve Fikriye arasındaki şiirleşme (Özel haber)

* LARİSSALI FİKRİYE’nin, Kemal ATATÜRK’e yazdığı son aşk şiiri:

 

“Benim Gözümün Nuru!

Gönlümün Efendisi!

Gecemin Işığı Efendim!

 

Ciğer parem kanıyor, sanma ki dil yâresinden,

Aylardır öksüzüm, Fikriye derken can veren sesinden,

Döktüm payına ne kaldıysa geriye, bi-çare Fikriye’den,

Gel kurtar demeye kalmadı mecal, çektiğim bu çileden.

 

Çok mu gördün kuluna, bir namey-i nesretmey-i,

İsterdi kırık gönül, bir fırçayla seni resmetmey-i,

Tek dileğimdir hayata veda ederken, seni bir nebze görmeyi,

Nasip eder mi Tanrı bilinmez, aguşunda ölmeyi.

 

Eylemem feryat, şekvacı ise hiç değilim,

Gidince esbab-ı hakikiye bilesin ki gene seninim,

Cennet de olsa yerim, her gece duanı beklerim,

Şems-abad olsada yattığım yer, payına yüz sürmeyi rüchan eylerim.

 

Gel bir katre ümmid ver, gitmeden harabe-zare,

Görenler sanır ki hastayım, değil, kulun divane,

Çeşm-i mahmurum bitti, kan kusuyor biğane.

Sevdi gönül neylesin, açık gidecek çeşm-i yar ne çare. 

 

Fikriye

28 Ağustos 1922 / Çankaya

 

  • Larissa; diğer adı ile Yenişehir. (Yunanistan’ın Tesalya bölgesinde eski bir Osmanlı şehri).

 

 

Atatürk’ün, Larissalı Fikriye için yazdığı son şiir:

 

“İçsem de bir kadeh hayat iksirinden,

Zamansız ayrıldım, bilinsin Fikriye’den.

Bıkmadım ki doyayım o narin ellerinden,

Ümmid-i aşkım saracak seni, cefakâr teninden…”

 

Kemal Atatürk, 30 Ocak 1924 / Çankaya

 

KAYNAK: Atatürk’ün yaveri Salih Bozok’un anı defteri.

ata-fikriyefikriye foto

Yoruma kapalı.

shared on wplocker.com