“Nail’i vurdular!..”
Yıl 1970.
Aylardan Aralık.
25 Aralık 1970…
Ankara’da…
panço öldü
bir yanımda ulusoy, firari
öte yanım panço villa, safari
kıblemiz medetsiz, zikir hali
nail karaçam: ah villa panço
dev-gençli yurtsever ülkücü
sevdalı-yurtsever devrimci o
sirensiz gecede çözülen dondu
başkent ayaza kesildi, ay sondu
bir ışık söndü, 970’in 25 aralığı
kara kış, kara bağladı son aydı
yanık kan kokusu ortalığı sardı
tan ağladı ve çağladı ulu pınarlar
dağlar dağlara selam durdu-emek
bir ses yankılandı, ankara’ya dönek
“karaçam devrildi, panço vuruldu!”
ikiz kurşun yağdı sevdaya ilkti-habil
utkum anadolu ekini, kardeşti-sebil
vurmayın-yüzüm dönük güneşe, aya
zikirde allandım, gülerek ölüme daldım
kamda anam ağlar-yavuklu gitti güme
nazarda-kör kurşun döktüler gözüme
cana kan damlar-erenlerin son sözüne
kara sevdanın közü-yüzü-özü acılı anı
“kanla kına yakılmazmış” toy zamanı
türkiye’nin türküleri kanadı, yine bak
kavganın yüreği avuçlarında kozalak
devrildi kara bir çam: nail karaçam
pörsüdü ay ışığı, yandı alaca şafak
onun da hakkıydı, yaşamı yaşamak
su şavka, düş gerçeğe çevirdi yüzünü
şaman ateşi dansına durdu yıldızlar
çemberin içinde ateşli al at, memeli
umut-odak sevgi şölenine ne demeli
parka, postal, kartpostal-düşsel izlek
mektuplar yeşerdi kardelenler açtı-tan
“gün doğdu hep uyandık” anadol-alkan
hititli panço alı, yitik zaman ışığı-feri, hey hey
aşk hali, kanayan türkünün şinanayı, leylim ley!..”
dursun özden
25 aralık 1970 – ankara