Ümit Yaşar Oğuzcan’ın “NİĞDE’DEN” Şiiri

Niğde’den

Evimden karlı dağlar görünür Niğde’de

Baktıkça hüzünlenir, efkarlanırım

Sığmaz bu dağlara kaderim, sığmaz

Dayanılır dert değil bu Tanrım.

Niğde bir taş yığını, toprak yığını

Bir gök var burada denize benzer

Ben denizlerin aşığı adam

Bana uzak denizler.

Evimizin önünde pazar kurulur her hafta

Ben ecelle can pazarlığındayım

Günlerimi aydınlatan güneş değil

Karanlık gecelerin en karanlığındayım.

Gönlümde eser rüzgarları Niğde’nin

Bir gariplik çöker üstüme her akşam

Düşündükçe ağlamak gelir içimden

Ağlayamam.

Penceremden kimsesiz mezarlar görünür

Ve karşıda ağaçlar içinden tren yolu geçer

Sahillere, sahillere doğru trenler

Dolu dopdolu geçer.

Velhasıl bir garip adamım ki Niğde’de

Ömrümüm otuzuncu, evimin beşinci katındayım

Sormayın günlerimin nasıl geçtiğini

Başka sefere anlatayım.

Ümit Yaşar OĞUZCAN

(Niğde İş Bankası-1953-1956)

Cevapla

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Required fields are marked *

*

shared on wplocker.com